Monthly Archives: March 2013

Popcorn

Wanneer het tijd is voor het avondeten zit ik nog steeds te babbelen met Michelle. Ze bied mij aan om pasta te maken voor mij. Ik kan moeilijk anders dan “yes, thank you” antwoorden. Het plan valt echter snel in duigen als we merken dat het fornuis kapot is.

Michelle vertelt dat het vanavond “bible study” is bij een collega van haar. Ze verteld dat er daarna altijd superveel superlekker eten is. Ze nodigt mij uit om mee te komen, dan kan ik erna eten. Het lijkt mij wel eens interessant om mee te maken, dus ik zeg “ja”. Het ziet er toch niet naar uit dat de installer snel gedaan zal hebben, dus ik heb wat tijd over.

wanneer we het straat oversteken waan ik me in een ander werelddeel. Een perfect afgelijnd donkergroen grasperkje begeleidt een betonnen oprit naar een gigantische crib. De voordeur zwaait open en we worden met open armen ontvangen door een bende poepsjieke amerikanen in outfits waarmee ze de inwoners van pleasantville jaloers maken.

Mijn grijze t-shirt en donkerbruine short beginnen zich op slag te schamen bij het zien van zoveel pastelkleuren. Opgelucht merk ik dat de stoelen ook donkerbruin zijn. Ik manouvreer mij behendig tussen de levende doopsuikertjes en zet mij op een stoel. Zo valt het toch wat minder op. Plots merk ik het op: “Ik heb twee verschillende kousen aan”. Ik zink in de grond van schaamte en krijg zoveel zin om in een grote pot vanillepudding te springen.

De levende doopsuikertjes beginnen zich ook neer te zetten waardoor ik een buffer van pastelkleur rond mij krijg. Na een welkomswoordje springt er een marshmellow op en zet ze zich aan een orgel. De songs met titels als “God’s might is great” en “Jesus, heal my heart” raken een gevoelige snaar bij sommigen. Met tranen in haar ogen steekt een vrouw haar hand op en roept ze “AYMAN!”. Gevolgd door een goedkeurende “‘Mhm” van de rest.

Na een uurtje zingen beginnen de getuigenissen. De gastvrouw spreekt over hoe god haar man zijn schouder heeft genezen (nadat een dokter er cortisone in had gespoten) “Hey, I don’t know if it was the injection or God, but at least God showed us the way to that dokter”.

Ze verteld dan kort het verhaal van Jezus bij de waterput. Jezus staat met lege handen voor een vrouw en zegt haar dat hij water kan halen. De vrouw vraagt aan Jezus “hoe kan je nu water halen zonder emmer of touw?” Uit dat verhaal haalt ze dat je je niet moet afvragen hoe jouw problemen gaan opgelost worden. Dat moet je overlaten aan God. Hij zal jouw problemen oplossen. Ze eindigt met een fragment waar ze uithaalt dat je doodsbang moet zijn van God. Mijn zucht word onderdrukt door een luide “AYMAN” van de rest.

ETEN! Super lekkere chocoladecake! Cookies! Boterkoeken! Popcorn! Thee! Smulsmulsmul, fretfretfret, drinkdrink (aw, heet!).

Ik ga misschien niet akkoord met hun geloof, maar ze kunnen verdomme goed koken! Ik ontmoet “Mister Jacobsen”. De baas van Jacobsen Beach. Een toffe vent met een goeie visie op ontwikkelingshulp.

‘s avonds kruip ik voldaan in mijn bed. Buik doet lichtjes pijn van al de snoep

Een manier om naar de wereld te kijken

“what do you do here exactly?” Vraag ik aan Michelle. Tijd om een lang antwoord te geven heeft ze zeker, Windows zal nog zeker 5 uur bezig zijn met te installeren. Ik kan niets doen ondertussen…

Ze woont al bijna 3 jaar in Tanzania. Ze is hier voor “hope of the nations”, een christelijke ontwikkelingsorganisatie uit de VS. Ik heb al veel goeds gehoord over hen. Ze hebben hier verschillende projecten, van een lagere school tot volwassenenonderwijs tot voedselbedeling.

Ze zijn hier nu al 10 jaar succesvol bezig met projecten die stand blijven houden. Ieder jaar nemen ze meer en meer lokale mensen aan om de organisatie te besturen. Momenteel komt 2/3 van het bestuur uit Tanzania en ze draaien beter dan ooit tevoren. Kinderen die van het straat geplukt zijn en een deftige opleiding kregen in hun scholen zijn nu, 10 jaar later, de organisatie aan het besturen. Doe ze dat maar eens na!

Dat allemaal zonder bijbedoelingen? Natuurlijk niet! De christelijke propaganda druipt er vanaf. Wil je eten? Kom dan eerst even naar een Bijbellezing luisteren. Wiskunde: Jezus doopt 5 mensen per uur, als hij een halve dag aan het dopen is, hoeveel mensen heeft hij gered?

Is dat een probleem? Misschien. Kigoma is een stad met 50% christenen en 50% moslims. Het laatste wat ze hier nodig hebben is religieuze polarisatie. Hier heb je veel dialoog nodig in plaats van mensen die overtuigd zijn dat zij een monopolie hebben op de waarheid.

Michelle zelf is zeker voor dialoog vatbaar. Ze gaat er mee akkoord dat “meerdere vrouwen mogen hebben” meer door de cultuur dan door de religie is. Ze komt zeer goed overeen met een moslima en ze vind dat die “goed leeft”. Nu maar hopen dat ze het ook zo aan de kinderen leren.

Een kind word rap overdonderd door de wonderen van de natuur. Dan kan je gemakkelijk zieltjes winnen door te zeggen “dit is het werk van God, God is groot” maar daarmee stop je ook de drang van het kind om verder te zoeken naar antwoorden. Als je het kind laat verderzoeken dan leert het kind ook dat de waarheid soms helemaal anders is dan wat je op het eerste zicht ziet…

Michelle zelf heeft een zeer progressief beeld over God en geloof. Ze zegt dat God niemand is om bang van te zijn, maar om lief te hebben. Ze gaat er mee akkoord dat iedereen een directe en persoonlijke relatie met God kan hebben, zonder dat daar een priester of paus aan te pas moet komen. Ze vind ook dat religie en geloof teveel als een set van regeltjes en gebruiken word aangebracht ipv een manier om naar de wereld te kijken.

Ik twijfel of iedereen zo denkt bij hope of the nations maar ik zal het snel te weten komen. De avond is nog lang niet rond.

Wordt vervolgd.

Woensdag 27 maart: ik ben geboren voor het ongeluk

Ik sta op en kijk of de bestanden gedownload zijn. Natuurlijk is de downloader vastgelopen ergens in het midden -_- dan proberen we het maar op het Newman

Als we toekomen op het Newman merken we dat het internet weer super traag is. Het downloaden lukt langs geen kanten doordat het internet veel te traag is. We hebben dat programma wel nodig om Windows op Michelle haar laptop te zetten. We zijn nu al 2 weken bezig aan die computer, zonder resultaat.

Michelle haar internet is iets beter dus vraag ik haar of ik het bij haar mag downloaden. “yes, ofcourse” antwoord ze. Ik ga eerst langs het centrum om middageten te kopen. Wie loop ik daar tegen het lijf? Michelle. Ze geeft mij een lift naar haar huis (villa)

image

Het internet bij haar thuis is iets sneller, maar helemaal niet om naar huis te schrijven (behalve via mijn blog). 40 minuten om dat stom programmatje te downloaden. Ik installeer het op een laptopke dat ik heb meegenomen van het Newman. Ik steek de cd in de laptop en merk dat de cd-drive van de laptop kapot is… -_-

Michelle heeft nog een tweede windows laptop met werkende cd-drive. Ik installeer het programmake. Ik start het programma op. Laptop valt uit… -_- Ik herstart de laptop en open het programma. Laptop valt uit… Ik raak gefrustreerd en zet de laptop op mijn schoot en POEF! laptop schiet terug aan. Ik zet hem terug op de bureau en POEF! laptop valt terug uit. De laptop valt niet echt uit maar gaat in slaapstand. Mijn hersens beginnen werken en kunnen maar op 1 mogelijkheid komen: als hij op de bureau staat staat hij op few andere laptop. De magneet in het scherm van de onderste laptop zorgt ervoor dat de bovenste laptop denkt dat zijn klep gesloten is, waardoor hij in slaapstand gaat… Als je een logischere uitleg hebt, laat maar horen… :-)

Ik start het programmake voor de 3de keer op, begin het overzetten en wacht. En wacht. De setup blijft hangen aan 5 procent… -_-Programma afsluiten, computer heropstarten, programma opstarten en handmatige modus proberen. Oef, na enkele minuten gaat hij over de 5 procent.

Een half uurtje later is de cd overgezet. Denk je dat mijn problemen gedaan zijn? Natuurlijk niet! Ik ben namelijk geboren op vrijdag de 13de. Geboren voor het ongeluk. En dat gaat dan met computers werken. Mijn geduld word op de proef gesteld als de installer niet wil opstarten. Na wat prutsen lukt het toch eindelijk. En windows xp installeert op zijn gemakje. De setup duurt heel lang dus ik heb tijd om met Michelle te babbelen.

“What do you do here exactly?” is het begin van een superlang, superinteressant gesprek en een fantastische avond. Meer daarover lees je in mijn volgende blogpost.

Dinsdag 26 maart: doe het zelf-ladder

We hebben ons kot nog niet geopend en Katrien komt al bij ons “het internet ligt uit, ik heb niets van verbinding meer”. Een klein onderzoekje later vinden we het probleem: de switch in mandeleo staat weer uit. Ik ben al dien boel beu en vraag aan Katrien of we geen rechtstreekse kabel mogen trekken. “Voor mij goed, maar je hebt de toestemming van Edison nodig”. Edison vind het ook een goed idee dus ik begin. Ik kies een mooi, lang kabeltje uit en begin het samen met Jeroen op te hangen. Daarvoor hebben we een ladder nodig. We nemen een homemade ladder, gemaakt van de dikste stronken hout die ze konden vinden. Na een uurtje werken moeten we bepaalde treden terug vastnagelen. Alles is hier een avontuur in Afrika :).

Om de kabel af te maken moeten we enkele ruimtes binnen die op slot zijn. Brother Bernard, the key guy, is er momenteel niet, waardoor we niet verder kunnen werken… De rest zal voor morgen zijn. Ondertussen valt het interent weer enkele keren uit maar nu ligt het niet aan ons maar aan de provider… Niet veel aan te doen dus…

Ik krijg een bericht van Michelle met de vraag hoe lang het nog zal duren eer ze haar laptop terugkrijgt. Ik leg het probleem zo simpel mogelijk uit. “I have the original cd’s that came with the laptop, could that help you?” antwoord ze. WIE HOUD ER DAT NU BIJ? Zij blijkbaar. Thank god daarvoor, dit maakt het opeens veel gemakkelijker! Ik betaal een klein fortuin (1 euro) aan een pickey-pickey om mij in het holst van de nacht naar Michelle en terug te voeren. Nu heb ik enkel nog een programma nodig om de cd op een usb te zetten. Super content ga ik slapen met het gedacht dat tegen morgen het programma wel gedownload zal zijn…

… voelt ge het al aankomen? 😉

Maandag 25 maart: kabel kapot

Het internet heeft heel het weekend uitgelegen. Men vertelt ons dat het komt doordat er een onderzeese internetkabel kapot is. Bepaalde delen van Afrika zitten zonder internet of hebben zeer slecht internet. We vinden er echter niets over in het nieuws ofzo waardoor we betwijfelen of het echt waar is.De programma’s zijn dus helemaal niet gedownload waardoor ik niet verder kan doen aan Michelle haar computer.

De downloader geeft aan: 30 dagen resterend. Michelle kan geen 30 dagen wachten dus zoek ik een andere oplossing. De laptop heeft een Dell service tag. De garantie is al jaren verlopen, maar na lang zoeken lukt het mij toch om met een Dell medewerker te chatten.

“Ik probeer windows 7 te installeren maar het lukt niet”
– “Uw servicecontract ging enkel over windows xp, ik kan u niet helpen”
“Heb je drivers voor de SATA controller voor de laptop”
– “Alle drivers vind je op de driver-pagina”
“Daar staat de juiste driver niet op, kan ik die ergens anders krijgen?”
– “voor windows xp heb je die driver niet nodig”
“Ik heb geen windows xp cd, kan je mij de rescue-cd bezorgen?”
– “Mag ik je er aan herinneren dat je alle producten moet kopen want de laptop is uit garantie. Wat is je locatie?”
“Tanzania”
– “het dichtstbijzijne Dell support center is in Zuid-Afrika. Je kan hen contacteren om een rescue-cd op te sturen, maar je moet er dan wel voor betalen”
“Kan je mij die digitaal bezorgen?”
– “Neen”

Ale, dat was nutteloos.

De rest van de dag word gevuld met prutsen aan het internet dat constant uitvalt en het zoeken naar een oplossing voor michelle. Met beiden geen succes: Het internet is even instabiel en ik vind geen betere oplossing dan de 30 dagen te wachten op de download.

S’avonds doe ik een lekker plonsje in het meer om mijn gedachten op een rijtje te zetten. Goed idee want het water geeft mij veel rust. :-)

Vrijdag: doe-het-zelf weg

Om 5 uur uur gaat de wekker. Opstaan Merlijn! Voor moest ik mijn wekker niet gehoord hebben begint de plaatselijke imam het ochtendgebed door een megafoon te schreeuwen. Hoe ik daar de vorige nachten ben doorgeslapen, ik snap het niet…

Om 6 uur staat een jeep te toeteren voor onze poort. Onze safari is daar! We gaan naar Katavi. Een nationaal park 6 uur (8 uur) rijden van hier. Het eerste deel van de weg is nog deftig, een echte geasfalteerde baan met weinig verkeer. Daar kan je wel 120 op. Even verder passeren we de plaats waar ze de asfaltbaan aan het maken zijn. Erna: zandweg vol putten

image

De chauffeur vind het normaal om op zoiets 80 te rijden waardoor we compleet door elkaar geschud worden. Meermaals vliegen we met ons gat de lucht in. Zelfs wanneer ik plots van in de koffer een rij vooruit vlieg vind hij het niet nodig om te vertragen. Achja, op dit tempo zullen we er wel snel zijn zeker?

Tijdens het regenseizoen veranderen veel zandwegen in modderpoelen. Ook deze. Niet veel later zitten we dus muurvast in de modder. De chauffeur probeert eerst met zijn 4×4 aan te zetten. Dat lukt niet. Dan mogen we allemaal uit de auto. Lukt weer niet. Dan mogen we helpen duwen. We beginnen allemaal te duwen terwijl de chauffeur gas geeft, maar zelfs dat werkt niet.

image

De chauffeur stapt uit en kijkt zeer bedenkelijk. Jeroen begint te praten tegen hem in autotermen waar ik geen snars van snap (jongens en hun auto’s…). De chauffeur knikt, draait aan wat knopjes en morrelt wat aan de voorwielen. Blijkbaar heeft het gewerkt want 5 minuten later hobbelen we terug verder.

De rit verloopt zonder problemen tot we versperd worden door een camion. Ze zijn hier bezig met de weg te maken. Stenen in de grootste gaten leggen enzo.. We kunnen pas verder als het werk gedaan is, dus we helpen wat mee…

Om 14 uur komen we eindelijk toe in Katavi. Middageten in onze fantastische lodge en even wat foto’s trekken van de Nijlpaarden in de achtertuin.

image

image

Daarna gaan we het park in.

Hoe het er daar aan toe gaat zal je in mijn volgende blogpost kunnen lezen. Spijtig genoeg moet je daar nog even op wachten. Ik wil eerst deftig internet hebben zodat ik ook wat foto’s van de rest kan uploaden. Veel kans dat dat pas maandag zal zijn.

Donderdag 20 maart: leren inbreken

Vol goede moed rolt merlijn uit zijn bed. Klaar om de nieuwe dag te bespringen. Eerst: boterham met pindakaas en oplos-chocomelk, Mmmm!

Terwijl ik aan het eten ben begint het te stortregenen. Bijna een Belgische zomer! De oprit van de Aqua Lodge begint te overstromen en ik kan het natuurlijk niet laten om enkele foto’s te trekken.

image

Een stortbui zoals dit is hier dagelijkse kost. De mensen doen gewoon verder met hun was, hun plas, en het dweilen van de koer…
image

We krijgen een lift naar het Newman waardoor we er redelijk droog toekomen. We doen de deur open, doen het licht aan, kijken naar elkaar en zuchten. Geen electriciteit. Aangezien er electriciteit was in aqua lodge zal het gewoon ergens een gesprongen zekering zijn. In Afrika is dat een ferm probleem aangezien er niemand enig idee heeft hoe de electriciteitskabels lopen. Jeroen en ik maken ons klaar voor een avonturierstocht naar de bron van de electriciteit.

We beginnen de kabels te volgen en komen uitendelijk uit in Mandeleo. Daar hebben de helft van de gebouwen wel electriciteit. We komen dus dichter bij de bron! We blijven de kabels volgen tot we aan de meterkast komen. De meter loopt, maar ergens tussenin gaat de kabel een gebouw door waar we niet in kunnen. Veel kans dat daar de gesprongen zekering zit. We gaan bij Brother Stan om te vragen of er ergens nog een zekeringskast zit. Hij vertelt ons dat het komt doordat de electriciteit in 2 fasen binnenkomt en 1 fase kapot is door de regen.

Door mijn biotechnische achtergrond heb ik geen flauw idee waar hij over spreekt. Gelukkig hebben we Jeroen, een rasechte electriciën van opleiding. Hij legt mij kort uit wat fasen zijn en hoe die shizzle werkt. Hij legt mij ook uit dat hier maar 1 fase kan liggen aangezien er maar 2 kabels binnenkomen. We vragen nog eens aan Brother Stan of er niet nog ergens een zekeringkast staat. Hij is deze maal aan het praten met een lokale broeder, dus vragen we het in het engels. De broeder onderbreekt Stan en zegt dat er nog een zekeringskast is in het lokaal waar we niet binnen kunnen. Er is echter een andere broeder weg met de sleutels, waardoor we even moeten wachten.

Het “even wachten” is een uur geworden. Na een uur is de andere broeder het zo beu dat hij een hamer neemt en met 2 goed gemikte tikjes springt het hangslot los. Leren inbreken door een Afrikaan. Zoveel potentieel voor een mop over etnische stereotypen en criminaliteit… Eenmaal binnen klikken we de zekering terug aan en klaar is kees.

De rest van de ochtend word gevuld met tevergeefs Windows 7 proberen te installeren op een Dell Vostro. Het internet geeft veel oplossingen maar geen enkele werkt. We hebben het probleem dat de windows installer niet kan werken met de SATA controller voor de harde schijf. Drivers die we online vinden helpen niet.

‘s middags gaan we geld gaan wisselen om ons uitstapje naar Katavi te betalen. Ze nemen daar enkel dollars aan. Daarna een middagetentje in de UN om met volle moed terug aan de laptop te beginnen.

Ten einde raad probeer ik met de harde schijf in een andere laptop te steken en er zo windows op te zetten. Windows installeren op de harde schijf lukt. Als ik de harde schijf terug in de juiste laptop steekt crasht windows echter. Windows recovery modus start op en zoekt naar fouten. Hij vind er enkele en probeert ze te repareren… 10 minuten later zegt hij “startup repair cannot repair this problem”… Ik geef het op voor vandaag, we proberen het volgende week wel eens met Windows 8 of xp ofzo…

Morgen vertekken we op safari naar Katavi. Een park op een halve dag rijden van hier. We gaan 3 dagen weg zijn, het perfecte moment om enkele programma’s te laten downloaden. We laten allebei onze computer achter in het lokaal zodat ze op hun gemak kunnen downloaden. Volgens mij moeten we niet bang zijn dat iemand ze zou stelen. Hier geraakt niemand binnen:
image

Veranderingen in mail-systeem

Ik ben net overgestapt naar de jetpack module van wordpress. Een module die veel bundelt, onder andere een betere manier om in te schrijven voor mails.

Het is spijtig genoeg niet mogelijk om de huidige emailadressen over te zetten. Als je de mails wil blijven krijgen zal je je opnieuw moeten inschrijven dmv het vakje aan de rechterkant.

Excuses voor het ongemak :-)

Maandag 18, dinsdag 19 woensdag 20 maart: het gaat niet vooruit.

Voor de zoveelste keer proberen we windows offline updates te downloaden. Voor de zoveelste keer mislukt het. Terwijl Jeroen verderwerkt in de bibliotheek zit ik er een hele dag tevergeefs mee te kloten. Uit pure miserie begin ik WSUS te downloaden. Het idee: maak in een virtuele machine een windows update server. Via het netwerk kan die dan alle computers updaten. Dit is de meest omslachtige methode ooit, maar na een week lang te zitten kloten met WSUS offline updater is het de meest logische stap.

Het internet valt uit. We hebben geen verbinding met de modem, het ligt dus niet aan de internetprovider. Ik ga op stap om het probleem te zoeken. Kabels volgen, kabels checken, modem checken. Na 2 uur blijkt dat er in Mandeleo een electriciteitskabel van een switch slecht contact geeft…

Natuurlijk hebben we geen windows server mee, dus moeten we die downloaden. Methode 1: De legale weg. Download het via de microsoft download tool via de microsoft site. Resultaat: Een nacht later hebben we een vastgelopen download tool en geen windows server. Methode 2: De illegale weg. Haal de torrent van the pirate bay en download het op een ubuntu. Resultaat: Een nacht later zitten we aan 28 procent en is hij nog steeds op mijn gemakje bezig.

We krijgen een computer van Bro. Julius waar er blijkbaar iets mis mee is. 1 probleem: we weten niet wat en Bro. Julius is niet te bereiken…

Michelle haar laptop moet gebackupt worden, want we gaan er windows 7 op zetten. Momenteel staat er windows xp op. 150 GB aan bestanden verplaatsen op windows xp daar moet je niets eens aan beginnen. We maken een usbstick met een linux live cd op (in afrika is dit veel moeilijker gezegd dan gedaan) en kopiëren de bestanden via de linux. In 3 uurtjes is de klus eindelijk geklaard. Nu nog een windows installer op een usb-stick zetten en klaar is kees.

Ruth komt binnen, ze vraagt of we eens naar haar internet willen kijken omdat het niet werkt. Een mini-onderzoekje later merken we dat er iemand ons lokaal is binnengegaan en wat kabels heeft verstoken. Kabels van lokalen die geen internet mogen hebben zitten opeens in. We steken alles terug goed, Vertellen het aan Katrien en kopen zelf een hangslot voor aan de deur. Wanneer Edison binnenkomt en vraagt waarom er een nieuw slot aan zit leggen we hem uit dat er iemand het lokaal is binnengegaan en met de kabels heeft geprutst. We willen het risico niet nemen dat op een dag onze laptops weg zijn, daarom hebben we er een nieuw slot aan gezet. Edison vertelt ons dat hij de enigste is met de sleutel, maar dat hij niet zou weten wie er het lokaal is binnengegaan. Ik betwijfel dat sterk, maar kom..
Als er hier nog iemand binnengeraakt…

image

Het internet in aqua lodge is is al bijna een week zeer onstabiel. De broeders geven ons de toestemming om er eens naar te kijken. De draadloze access point was zeer slecht geconfigureerd. 2 routers met hetzelfde ip adres in hetzelfde netwerk, 2 dhcp servers met overlappende ranges in hetzelfde netwerk… Na het kluwen ontward te hebben werkt het internet opeens al veel beter.

Eigenlijk niet veel vooruitgang geboekt in de voorbije 3 dagen. Veel programma’s moeten downloaden, veel moeten wachten, internet veel uitgevallen. Gelukkig gaan we alles wat we nu downloaden nog veel nodig hebben. Volgende keer kan het dus sneller gaan.

Zondag 17 Maart: Jacobsen Beach

Vandaag staan we vroeg op om naar Jacobsen Beach te gaan. Een privéstrand in Katonga waar je kan bbq’en. Om daarheen te gaan moeten we de dalla-dalla nemen. Een dalla-dalla is het openbaar vervoer hier. Een hippi-busje waar ze met minstens 20 opeengepropt in zitten. Omdat we met 12 man zijn, en 12 niet in één (reeds volle) dalla-dalla geraakt zoeken we naar een alternatief. Als we een pickup-truck zien voorbijrijden krijgen we een idee en roepen we hem. De driver gaat akkoord met het plan om ons naar Katonga te vervoeren voor 500 shilling (0,25 cent).

Eenmaal aangekomen in Katonga moeten we nog stappen tot aan het strand. We stappen door een arme wijk en worden achtervolgt door de kindjes. “muzungu, muzungu, money?” wat zoveel wil zeggen als “he, wittekop, geef mij uw geld!”. Hier zie je echt hoe de gemiddelde Tanzaniaan leeft. In huisjes van leem, proberen te overleven met niets. Als ik op een berg buiten de wijk sta kan ik het toch niet laten om enkele foto’s te trekken

image

image

Jacobsen Beach zelf is echt super mooi. Er zijn 2 stranden (strandjes) die tussen de rotsen in een inham liggen. Je kunt er fantastisch snorkelen, er is onder andere een kameleon-vis die de kleur en de patronen van zijn omgeving kan aannemen. Terwijl wij spetteren in het water maken Maarten en Moussini (een Tanzaniaanse vriend) het eten klaar. Beef and fish op den bbq met wat vers gesneden groenten er bij. Echt lekker!
image

Op de terugweg krijgen we een lift van enkele Tanzanianen die we via-via kennen. Wanneer we met de jeep door de arme wijk rijden maak ik van de gelegenheid gebruik om vlug enkele foto’s te trekken van de huizen zodat ik ze kan tonen aan jullie. Je moet wel weten dat dit bijlange niet het armste gedeelte is, maar in vergelijking met aqua-lodge is dit een krot.

image

‘s avonds komen we kapotverbrand en doodop toe in de aqua lodge. We hebben nog avondeten nodig dus we trekken naar coast-view hotel. Dat was geen slim idee. We moeten twee uur en een half wachten op ons eten. Wanneer ik mijn pizza mushroom krijg ben ik zwaar teleurgesteld. Zeer bitter en smaakt veel te sterk naar olijven. Achja, honger is de beste saus! De anderen hebben meer geluk. Maarten zijn “paper steak” is echt lekker.
image

image